Chapter 2 Still Breathing

((( Monina POV's )))

Hingal ang inabot ko habang napa-akyat nga sa bundok, kung saan naroroon ang pinakakilalang hospital sa mundo, at madaming records of success kung bakit kilalang-kilala. Dagdag pa natin na may mayayaman lang at fifty-fifty ang mga pasyente ang naririyan sa tuktok ng bundok!

Kung di lang sa cliente ko, di ko ito gagawin.

Sayang din naman ng pera at oras kung di ko ito gagawin na sideline.

Ultimate, paparatzi ang Moninang to!

May isang artista ako na kailangan kunan ng larawan. Sa napaka high demand niya ngayon sa mga kabataan. Humanda ka ngayon.

Pinaikot-ikot nga ako sa bundok na naglakad. Dahil tanging may mga sasakyan lang ang pumupunta dito. Kung wala kang service, maglalakad ka talaga. 

But, sa ganda ng mga puno na nagsisibulaklakan, napa-picture ako. Ang ganda din ng kalangitan ngayon. Kuha ng picture ulit.

Taas ng kamay ko na pinaglalaruan ang sinag ng araw.

Nang biglang lumukso ang puso ko dahil sa busina ng sasakyan dahil di ko namalayan nasa gitna na ako ng kalsada.

Tumabi nga ako.

At nagsidaanan ang mga sunod-sunod na sasakyan.

Hangang sa may tumigil na motor sa harapan ko. Inalis nito ang helmet.

"Anong ginagawa mo Miss sa lugar na ito?" tipong boses niya maaring pang-DJ. Sa katawan niyang, mapapalunok ka na lamang ng laway.

Alam ko nga ang rules at regulations sa lugar na ito. Kung wala ka namang dadalawing pasyente your not authorized to enter sa premises. Napangiti ako kay Kuya na ang cool sa porma niya na parang mamatay tao. Ahehehe. Yung tipong naka-face mask na itim, tapos full gear ang katawan.

"Ano po Kuya, may idedeliver po ako. Talagang nasira yung motor ko. Kaya naglalakad po ako para makarating sa taas."

At isa nga sa rules and regulations na maari kang pumasok kung tauhan ka nga ng isang courier company. Fake nga lang ang pinakita kong ID sa guard. Ahahaha.

As ultimate paparatzi dapat lang nakahanda ang mga peke mong ID. Kaya pasok na pasok.

Napataas ang kilay ni Kuya. Na-emphasize ko pa sa kanya ang bag kong dala.

"Id?" gusto niyang makita ang fake kong ID.

"Excuse me Kuya., di ka naman ata guard dito diba? Gusto mo lang ata makuha ang information ko. Naku kuya, hindi yan eepekto sa akin."

"Tss." saka nga niya naituro ang camera.

"Why taking a pictures?"

"Sa ganda pa naman ng mga puno ngayon dito dahil namumulaklak, sayang naman kung di ko nga makunana bilang preserve. At swerte ako dahil dala ko nga ang camera ko."

Sa palusot lang naman, marami akong baon niyan.

"Better na itago mo yan." saka nga napasuot na ng helmet.

"Teka lang kuya! Opo, itatago ko na ang camera. Pwede paangkas?"

"No!" flat niyang sabi. Kaya, ayun pasnub akong nilayasan. Di nga naman umubra ang pagmamakaawa effects mo Monina.

Kaya naglakad na lang ako. Kahit puso ko, malalaglag na talaga.

Di talaga makakatulong ang hospital na ito in case nga may emergency at walang sasakyan. Haist.

Nang napalingon ako dahil may parating na ambulansya. Tunog pa lang nito mapapatabi ka talaga. Lalo kang kakabahan.

Nang bigla akong nakakuha ng very good idea. Dahil kung di ako magmamadali, malalate na ako sa klase ko. Bakit kasi ngayon ko pa naisipan gawin ang sideline kong to. Tamang-tama din at may tatlong lalaki na napa bisekleta.

Kaya kunyari nanghihina ako hangang sa nadismaya. Yeah. Sana gumana.

Syempre nagmadaling lumapit sa akin yung tatlo. Napatawag yung isa sa emergency hotline. Habang yung dalawa. Tinatapik-tapik ang pisngi ko.

Napapush ng dibdib ko.

Libre chancing lang?! Oy! Nagkukunyari lang ako mga Kuya!

"Parating na ang ambulansya Dominic."

Yung isa na naramdaman ko na lang idinampi ang daliri sa leeg ko na pinapakiramdaman ang pulso ko.

Napamulat-mulat ako.

"Is she still breathing?"

Isang lalaki na parang di tao at mala-anghel ang mukha niya. Ang matatangos nitong ilong at noo na pinagpapawisan dahil sa pagbabike nila. Ang gwapo talaga niya. Ang labi nito na sarap ilagay sa Instagram.

"Her breathing is fine."deklara niya. Lagot.

"Kailangan parin natin makasigurado."

Nakita kong napatango ito. Nang biglang nakita niya atang napapamulat mata ko. Ano ba yan Monina mahuhuli ka talaga niyan. Halatang may mga alam sila sa pagiging doctor-doktoran.

Dumating na nga ang minimithi kong ambulansya.

Mamaya kukunan ko ng larawan ang lalaking to. Sino pa nga ba... at papangalan ko siyang Kuya Gwapo.

Isinugod nga nila ako sa hospital na di ko inaasahan, sobrang laki.

Sinugod nila ako sa emergency room na parang fifty-fifty ang buhay ko.

Huh?

Kaya napamulat na ako sa emergency room bago pa nila wakwakin ang bituka ko.

"Ano pong nangyari?" tanong ko na lang, parang nagka-amnesia. "At bakit andito ako?"

"She's conscious." Napatango ako sa nurse.

Kaya nasipa na ako palabas.

Para-paraan nga. Di na lang ako nagpahalata sa mga hospital staff, at nakita ko nga yung tatlong lalaki na may sinasabi sa isang doctor.

Heto na ang pasyente niyo. Layang-laya na. Ang gwapo talaga ng lalaking yun, kaya napakapa ako sa likuran na wala pala bag ko. Saka ko nga nakita hawak ng lalaki yung gamit ko.

Paano ko yun makukuha?

Napa-tago na ako ng lumabas ang personnel sa emergency room. Napalingon ang tatlong lalaki. Kinamusta nila ako at napakamot nga yung doctor. Wala na daw ako.

Kaya napakubli lalo ako.

Ahhh. Ang mahal ng camera ko plus gamit ko. Diyos ko po.

Yung kunyaring package na ang laman lang naman notebooks ko na binalot ko lang.

Ngunit nakita ko na lang na pumunta sila sa desk information. Iniwan yung gamit ko. Sa awa talaga ni Papa god oh, kahit ang hilig kong magpangap. Thank you po.

Nang makaalis sila, agad ko naman naclaim gamit ko na napataas pa ang kilay ng isang nurse. Napathank you na lang ako.

Oras na para gawin ang trabaho, kung bakit naririto nga ako.

Binasa ko yung information nga ng target ko. Andito siya naka-confine. Sa isang presidential suite. Dahil mayaman nga naman.

Tinignan ko ang directory map. North, East, West, at South wings. Nasa north wing ang mga laboratory, at sa mga VIP, andoon sa West wing. Kailangan ko pa lumabas sa building na ito.

May mga nakakasalubong ako mga taong napapatitig na lang sa akin saka ngumingiti ako at pinapakita nga ang aking bit-bit na kunyaring package. Ang dami kong kailangan lusutan na napaka-challenging nga naman sa akin.

Hangang sa tumampad sa akin ang Level 1 VIP hallway na napakaraming pinto. Saka nahanap ko naman yung Room. Super galing ko mag-ala Dora. Para sa kinabuksan, kailangan gawin.

May dalawang way ako sa pagkuha ng larawan.

Una, ang maging diplomatic nga… idaan sa usapan. Kunyari idol mo siya, crush mo siya at fans. Aminan ng pekeng nararamdaman.

May use din pala talaga ang mukha kong nagpapa-cute na wala namang ikaka-cute.

Pangalawa, ang mag-ala snipper na pinaka-hirap gawin. Tipong kailangan ko pa umakyat sa puno at sa damuhan nga na parang ahas na naghahanap ng pagkakataon para tuklawin ang biktima. So since artista ang isang to at halatang wala namang bantay sa pinto niya, idaan sa diplomatic way.

Ilabas ang hinanda kong love letter sa kanya na nagpatulong pa nga ako sa tatlo kong kapatid na babae na maraming utang na loob sa akin.

Kailangan ko kalandian nila. Di kasi ako marunong magpa-inlove ng lalaki. At ayoko naman talaga.

Kumatok ako sa pinto bilang respeto man lang. Binuksan ko na dahil baka nagkakatinginan pa ang tao sa loob. Ang bumungad sa akin. Yung tatlong lalaki na tumulong sa akin.

Syempre nanatiling nakadikit sa labi ko ang ngiti. Yung puntirya ko nakahiga.

"Ikaw yung.." naalala ako ng isa. Napatango na lamang ako. Humakbang na ako palapit sa kanila at napabow na lang talaga.

"Yung pasyente na sinugod namin!"

Bingo! Di ko itatanggi. 

@DeathWish