Novelas de Azia_writes

PRINCE'S POV: Ngayon nandito kami sa isa pang room na kinalalagyan daw ng 'Controlling Deep Emotion Maze'. Matamang pinagmamasdan ang kulay itim na pintuan habang ang kalamnan namin ay patuloy na pinanggigirahawan. Parang may kakaiba sa loob ng kwarto na ito, wala naman kami sa mundo ng mahika pero ba't ramdam ko na may panganib na kahaharapin ang aming sarili sa loob ng silid. "Sino ba ang hinihintay natin? Kanina pa ako pinanggigirahawan dito." Iyon ang biglang lumabas sa bibig ni Anicka. Maging ako ay napalingon na rin sa gawi ni Rezxca. Nakatingin lamang siya sa pintuan ng elevator. Naghihintay sa taong magiging dahilan para magsimula ang totoong training namin. Kaso sino kaya iyon?

REXCA'S POV: *KINABUKASAN* Nagising ako ng may tumatawag sa aking cellphone. Kinakapa-kapa ko ito sa aking kama at nang makapa ko na ay agad kong sinagot ang tawag. "Hello." medyo husky na sagot ko sa kabilang linya. (Hi! Cale. Still laying on bed?) Boses pa lang nasisigurado ko ng si Kleyan ito. "Yeah and you disturbed me on my deepest sleep, tsk." Nakarinig naman ako nang mahinang tawa sa kanyang linya. (You need to get up! Hey! This is your time to getting close with them. And of course your training too.) "So.

REZXCA'S POV: (Hello Queen anong problema?) Tanong ni Zac ang narinig ko habang ngumunguya na naman ng pagkain. 'Hindi na bago sa isang katulad niya.' "Kidnap the girl name Vanessa Kang, she belong to 20 elites." Utos ko sa malamig na tono. (Okay got that Queen, but what's wrong?) "Tsk no need to ask me about that. Just bring her to the Abandoned Building na malayo sa mga tao." (Okay queen. Woah! Makakakita na naman ako ng brutal na pagpatay! HOY MGA SIRAULO MAY RERESBAKAN NA NAMAN SI QUEEN!---TALAGA?---- OO NGA PAULIT-ULIT!) Mga boses ang naririnig ko sa kabilang linya. Napapalayo na lang ako sa cellphone ko dahil sa labis na inis sa kanila. Napansin ko naman na nagrarambulan na si

REZXCA'S POV: Nakarating kami sa bahay ko nang maggagabihan na. Kita ko sa mga mata nila na manghang-mangha sila sa kanilang nakikita. "Wow! Ang astig! Mas malaki pa itong mansyon na ito sa dating mansyon natin, 'di ba Mom?" Tanong ni Anicka sa ina na nakatungo rin sa kisame habang pinagmamasdan ang buong ayos nito sa itaas. Samantalang ako ay tinitingnan lamang ang galaw nila habang nasa likuran nila ako. Maging si Dillian ay nakasandal din sa pintuan. Namamangha ang magkakapatid na lalaki habang pinagmamasdan ang buong paligid. Puro mga furniture at painting ang nakikita nila rito. Ang iba ay gawa ng kilalang tao, samantalang ang iba naman ay mismong gawa ko kapag nililibang ko ang sarili ko

REZXCA'S POV: "Iha okay ka lang ba kagahapon? Bakit umalis ka na lang ng walang paalam. Hindi mo ba gusto ang aming tirahan?" Sunod-sunod na tanong ng babae. Tiningnan ko naman ang lalaking nangungulit sa akin kagahapon na bumalik dito ngayon. Ngumisi lang siya sa akin nang makita ako na nakatingin sa kaniya. Napaismid naman ako at muling hinarap ang mag-asawa. "May naalala lang po ako na importante kagahapon. Hindi na rin ako nakapagpaalam ng maayos dahil kailangan na talagang pumunta." Napatango-tango naman sila sa sinabi ko. Napansin ko na sang-ayon sila sa narinig nila mula sa bibig ko. At mabuti na rin iyon para hindi na sila magtanong pa ng kung anu-ano. Nilibot ko ang buong paligi

REZXCA'S POV: Tinititigan ko nang maigi ang buong sulok ng kanilang bahay na nasa kabilang hallway. Hindi ako makapaniwala na ganito na ang sinapit nila. Isang kubo na madalas nakikita sa probinsya. At ang bubong ay madali na ring masira. 'Paano? Saan? At anong nangyari sa kanila? Bakit biglang ganito ang sinapit nila?' "Anong hindi? At saka bakit parang kilala mo na kami?" Takang tanong ni Raven. "Nothing. Don't ask me." Walang emosyon kong sambit at saka inalis ang seatbelt ko. Pagkatapos ay binuksan ko na ang pintuan ng kotse para makalabas lang ako. Ganon din ang ginawa ng

Rei Zax's POV: (1 month passed) Sa isang buwan na ito naging payapa ang buhay naming tatlo. Mas lalo kaming naging malapit sa isa't isa at ang pagmamahalan namin ni Daxon ay tumibay pa. Ganito pala talaga ang pagmamahal, ngayon ko lang naramdaman ang ganitong saya kapag kasama siya. Para bang…para bang nasa langit ka. Napakaaliwas at napakasarap. Sana ganito na lang ang buhay, sana patuloy na mananatili ang ganitong eksena sa aming tatlo. Pero alam ko na hindi pa rin nagtatapos ang aming mga pinagdaraanan. Alam kong may darating pa. Sana lang makayanan naming tatlo na harapin ng magkakasama. Kapag hindi nakayanan ng isa, sana ang iba ay tuluyan siyang makaahon ng sabay-sabay. "Here's the food!" Malakas na hiyaw ni Laishia galing sa kusina. May dala siyang tray na kinalalagyan ng pagkain habang naglalakad palapit sa amin. "Tar

REI ZAX'S POV: Nakauwi ako sa mansyon na masama pa rin ang pakiramdam. Hanggang ngayon hindi ko pa rin lubos maisip na kaya nilang gawin iyon sa anak at pamangkin nila, at worse hindi rin nila sasabihin ang totoo. Ang dami nilang lusot. Pero nangyari na iyan sa iba, gagawin nila ang lahat para hindi sila makulong. At hindi nila mapagbayaran ang kanilang kasalanan kaya gagawa sila ng paraan. "Tsk." Inis na singhal ko sa aking sarili. Kinuyom ko pa ang kamao ko dahil sa labis na galit sa aking dibdib. "What happened?" Napalingon ako sa taong nagsalita. Nakita ko si Daxon na nagtataka sa aking ginawa. Napailing naman ako sa kaniya at saka inispread ang aking braso palapit sa kaniyang kinaroroonan. Naiiling naman siyang lumapit kaya malaya ko siyang niyakap. Gabi na naman ngayon. Alas siete na ng gabi ako nakauwi sa bahay. Nagkaroon pa ng problema sa daan k

REI ZAX'S POV: Nakarating na ako sa kulungan sa Masalong, Labo. Malayo ang lugar na ito sa mga kabahayan at halata rin na bago pa lang ang pagkakagawa. Tatlong palapag ito at saka may alambre na nakapaikot sa itaas ng pader ng kulungan. Sinisigurado nila ang kaligtasan ng mga mamamayan para hindi makatakas ang mga taong nasa loob. Hindi ko na iyon pinansin pa at tinuloy ang aking sarili na maglakad papunta sa guard house. Napatayo naman ito sa kaniyang kinauupuan at saka hinarangan ako sa daraanan. "Anong sadya mo rito Sir? Hindi po ito oras ng pagbisita." Nagtataka nitong tanong sa akin. "Hindi ako pumunta rito para bumisita. Pinapunta ako rito ng isa sa mga pulis na tumulong sa akin." Napansin ko naman kung paano siya magulat at biglang napagilid sa daraanan. "Ganon po ba…kanina pa po kayo hinihintay ni Corp." Tanging tango na lang ang aking iginawad sa guard bago

REI ZAX'S POV: "HOY PAPASUKIN NINYO AKO!" Patuloy sa pagkalampog si Daxon sa pintuan. Hanggang ngayon hindi pa rin namin siya pinapasok hanggat wala siyang sinasabing password. "Password muna." Pangisi-ngisi pa kami sa may bintana malapit sa pintuan. At kitang-kita roon ang mukha ni Daxon na hindi maipinta. Nakalabas ang kaniyang kulubot sa noo at ang mata ay masama kung makatingin sa amin. Kung nakakamatay lang talaga iyan, baka kanina pa kami naghihingalo sa lupa. "Pa-password password pa. Ano ba kasing meron diyan?" May halong inis sa kaniyang boses at saka nagdadabog sa sahig. Natatawa na lang ako sa kaniya. Para siyang bata kung makaasta talaga. "Hayss... Ewan daw sa inyo! Wala talagang forever, password na lang hindi pa alam." Naiiling na saad ni Laishia bago mapahalukipkip. "Eh...ang alam ko lang naman password ay 'I love you Rei'

REI ZAX'S POV: Nakarating na kami sa ilog na pinagsasabi ni Laishia kanina habang kami ay kumakain ng umagahan. Nasa labas nga ito ng hacienda at nasa gilid pa nito. May pader na nagtatabing sa mismong bahay ng Don. At sa ilog naman maraming mga bato ang nakapaligid. Puro mga malalaki saka bagay lamang para talunan kung gusto mo. Ngunit, kapansin-pansin din ang mga matatandang naglalaba sa pinakaunahan ng ilog. "Wala ba riyan na dumi sa ilalim ng liliguan natin?" Tanong ko agad kay Laishia. Napakibit-balikat din ito sa tanong ko. Lahat naman kami ay walang sagot dahil parehas kaming walang alam patungkol dito. "So…" napalingon naman kaming dalawa ni Laishia kay Daxon na nakatingin ng diretso sa kaliwang direksyon namin. Napaharap naman ako roon at biglang napangiwi sa aking nakita. 'Hindi ba siya na

REI ZAX'S POV:"A...Ax," pailing-iling pa ako sa mga narinig ko. Hindi pa rin talaga ako makapaniwala." Bakit ngayon mo lang sinabi?"Ngumiti lang siya at saka tumingin sa langit." Dahil alam ko, dadagdag lang ako sa problema mo. Ayos lang naman na itago, hanggat kaya pang damdamin. Gagawin ko. Basta ang mahalaga masaya pa tayo.""Pero sinabi ko na sa iyo na walang sekretuhan hindi ba?" Sambit ko sa kaniya nang seryoso. Pero hindi pa rin nawawala ang ngiti niya.Para ngang hindi niya ako narinig dahil patuloy lamang siya sa kaniyang pagmamasid sa itaas.Limang minuto siya na ganon lamang ang ginagawa. Hindi ko na rin dinagdagan ang aking sinabi dahil magsasalita rin naman siya kapag napagod siya sa kakatungo."Alam ko. Kaya nga nilalabas ko na ito sa iyo para aware ka sa akin kung bakit masyado ba akong makrat sa mga nakapaligid sa atin. Sobrang tagal 'no? Sobrang ta