Novels by Piyaaah

• Third Person's Point of View • They were all sitting accordingly, and one man was standing right infront of them. He kept grinning, knowing that he won the bet. "I win, I always win." Sabi nya sa mga kasama. "How can you even say that, Zach? A member just died. August freaking died!" Sabi ni February, ang natatangi na myembro ng C.C., sya lang ang makikitang babae rito. Pagkatanggal nya ng kaniyang maskara, nakita na ng lahat ang mukha ng president ng theatre club. Napahalakhak naman si April, which is Leroi, sa mga nangyayari. "Damn, this is crazy. Di ko ineexpect na may mamamatay sa mga nangyayari sa club na 'to." Nakigaya na rin ito kay February at ibinababa na ang maskara nya. "The gamble required big effort. February did a lot of things on this one, and had to make arrangements with the art teacher to separate Ruben from Jade. Then making Ruben busy as hell by making th

• Ruben's Point of View • "Shit." I muttered as my phone started ringing. Mom's calling. They probably found out that i'm out searching for Jade right now. Pinatay ko muna ito at itinabi sa bag ko. A few moments later, I was already parked outside the apartment where he might be right now. Then I saw a familiar face outside and infront of my car. Mabilis sya dahil nagmamadali syang bumalik sa loob ng apartment. I had no doubt that was him. I quickly got out of my car and quickly went inside the place. I searched for door 107, at pagkarating ko doon ay nakatok ako kaagad. And no one was answering it. It got me furious so I yelled. "Open up mother fucker!!" Still no response. Ginamit ko muli ang martilyo na dala ko, and as i kicked it open. He was a bit far but he was fucking there the whole time and had a gun pointing at me. "You son of

• Ruben's Point of View • "Sir, hindi po pupwede na kumuha basta-basta ng warrant without evidence or any proof that can be held against your suspected person." "Damn it! There's no need for fucking evidence sir, the guy i'm pinpointing just harassed that missing girl a month ago! He's definitely the guy who kidnapped her as well." I told them. The lazy fucking police gave me a disrespectful look. "Alright sir, we might take note of that. But it'll take time to find and interrogate the guy you're suspecting. Ina-assure ko din po na ginagawa namin ang lahat ng makakaya namin para hanapin ang kaibigan mo." And there I was dismissed. I looked at Allan with disbelief. "I guess we should get home now, sir." "No fucking way! Why are the police fucking useless, Allan!? Why!?" This made me feel desperate, knowing the people I thought I can count on be this awful.

• Ruben's Point of View • It's been already two days since she's gone missing. Naririto na rin ang mama ni Jade na galing abroad, and she's not handling it very well. "Why the fuck are you so fucking careless, Felix!? Pinilit mong kunin si Jade sa akin noon, tapos pababayaan mo ng ganito!?" "Jen, please! Don't fucking blame all things on me! Our daughter was kidnapped inside school premises, and the school and cops are doing whatever it takes to find her!!" "So what do we fucking do right now!? Just fucking wait for news about our daughter!?" "What else Jen!? Of course we fucking wait! It's not like you're a fucking cop or detective anyway." "You see, this is why I fucking left you Felix! You'reSo fucking useless and stupid." He gave up from their argument and sat down. Nanahimik lang kami nina dad sa isang

• Ruben's Point of View • As I take off the mask, napapunas na lang ako sa mga luha ko. Tinapon ko na din yung maskara as I decided to throw away the feelings that keeps hurting me. I know i'm a jerk for using Eliza as something to numb the pain, but I think it's time to see Eliza as she is. Not as a replacement. Pagkabalik ko sa kanya, kagad syang napatingin sa akin while talking to some other members from the theatre club. "Oh tagal mo sa cr ah?" Napangisi lang ako. "Yeah, andaming gumagamit eh. Sorry I made you wait." "It's fine, let's just dance again!" Then she pulled me back to the floor to dance. Tonight turned out to be great. Like the heavy thing in my chest is finally gone. As tomorrow came, my morning was a bit nicer than usual. Maybe it's because of what happened last

• Jade's Point of View • It's finally prom night. Magkasama kami ni Bella na pumunta sa school. Kapit lang ako sa kaniya dahil wala naman akong iba pang masyadong kaclose dito. She don't mind it anyway since wala din naman daw syang date. "Hey, gusto mo kumuha ng drinks?" Aniya. "Yeah! Let's get some." Sagot ko. Then pumunta naman kami sa table ng mga pagkain. There's a lot of people kaya medyo nahirapan kami kumuha. "My gosh, we should've just brought our own food here." Natatawang sambit ni Bella. I just agreed dahil hindi ako satisfied sa nakuha ko. Ang gugulo din ng mga tao na nagsisisayawan. Napaupo na lang kami sa isang gilid habang nagkekwentuhan at pinagmamasdan ang mga sumasayaw. "Gaaahd! I wish someone would come here and ask us to dance." Aniya. "Yeah, i'm kinda bored now." "H

Natulala lang si Bea nang mawala na si Dawn. She felt sad, but she had the urge to know something. Parang may kailangan syang imbestigahan. Kinuha nya ang kahon na binigay sa kanya ni Dawn at tinignan ang mga laman nito. Naalala nya din ang isang bagay na hindi nya nagawang itanong kay Dawn. Paano ako nahanap ni Dawn? Pagkakalkal nya sa kahon, wala na itong iba laman kung'di ang litrato at papel. Napahiga sya sa sahig nya at napa-isip. Parang may kakaiba syang nararamdaman eh. Tinignan nya yung kahon ulit pero wala na talaga itong laman. Napa-irap na lang sya at nabato ang kahon sa pader sa inis. Yun lang? Ba naman yan Audrey. Isip-isip nya, feeling nya talaga may kailangan pa syang malaman eh. Pagkatayo nya ay dinampot nya ulit ang kahon, pero nasira pala ito sa pagkakabato nya. Nanlaki mata nya ng makita nyang nabukas ang ilalim ng kahon, may laman pa itong ilang litrato at pap

Habang naglalakad kami ni Dawn, parang gun machine ratatat combat bibig nya kung makadaldal ng kung anu-ano. Pero di naman ako nagsawang makinig. Mayamaya ay napatingin sya sa kung ano at bigla na lang ako hinila sa isang shop. "D-Dawn, ano ba yan. Muntikan na ko madapa." "Eheheh sorry." Aniya. "Ano ba kasing bibilhin mo dito?" "Singsing lang naman." Napanganga lang ako, then kinausap nya yung babae sa counter at pinakuha yung napili nyang singsing. After nya mabayaran yung singsing ay dinala nya ko sa may garden ng mall. "P-Para sa'kin yun Dawn?" "Ay hindi, para sa akin yun." Pamimilosopo nya. Napa-irap lang ako. Nang tumigil kami sa isang magandang pwesto ay napaluhod sya sa harap ko at kinuha ang kamay ko. I began to feel emotional again, "Joke lang yung kanina, para sayo talaga 'to." Natawa ako. "Yeah, alam ko."

Nang matapos na ang date nila Bea, umuwi na sila sa apartment nila. Di maiwasang makaramdam ng lungkot ang dalawa. Ayaw ni Dawn, ganun din si Bea kaso sa ayaw at sa gusto nila ay babalik at babalik pa rin si Dawn sa panahon nya. Pagkapasok nila sa apartment ni Bea, halos natahimik lang ang dalawa. Nagsalita naman si Dawn para mawala ang lungkot nila. "Ambilis noh? Parang kelan lang tayo nagkakilala tapos ngayon patay na patay ka na sa kagwapuhan ko." Natatawang sambit ni Dawn. Pagkaharap nya kay Bea ay nakita nyang tahimik itong umiiyak. "B-Bea, wag ka namang ganyan. Stop crying..." pakiramdam naman ni Dawn ay maiiyak na din sya. "Andaya lang Dawn," napahagulgol si Bea at pumunta sa sofa nya para maupo. "Sana pala, noong una palang... sana di ako nagkagusto sayo..." Mas nasaktan si Dawn sa nasabi ni Bea. Pero hindi nya ito masisi, hindi nya din namang ine-expect na magkakagustuhan sila. Umupo na lang

BEATRIX POINT OF VIEW "Oy! Beaaaaa!" "Mmm..." "Bea gising naaaa!" "5 more minutes, please..." "Gigising ka? Or ako na lang magpapaligo sayo?" Nagising ako sa banta na 'yon. Pagka-upo ko ay nakita ko si Dawn na naka-ayos na at mukhang ready na ready na. Nagtaka pa ko kung bakit sya naka-ayos ng ganun. "Saan ka pupunta?" Napangisi siya, "May date tayo Bea, anu ba! Gisingin mo na nga diwa mo!" Naalala ko na magd-date nga pala kami ngayon, napamadali naman ako mag-ayos. Sinabi nya na sya na daw bahala gumawa ng almusal. Sana naman magaling sya magluto, at mas lalong sana di masunog ang apartment ko. Nang matapos ako maligo, namili naman ako ng susuotin ko. After a half hour later, napagdesisyunan kong mag-suot ng floral dress at kinulot ko din buhok ko para bongga. First da

"No... way..." napatitig si Bea kay Dawn. And he was serious. Really serious. "H-How... why... did you..." madaming tanong si Bea para kay Dawn, pero di nya alam kung ano muna ang itatanong kay Dawn. Malungkot lang na napangiti sa kanya si Dawn at inabot ang letter na hawak nya kay Bea. "Tsaka ito nga pala yung letter ni mama na binigay nya sa'kin, kasama ng box na 'to. Hindi ko mabasa ng maayos sulat nya kasi hindi na maayos ang kalagayan nya nung 8 pa lang ako, parang nastroke sya, sinulat nya daw ito sa akin noong mag-t-ten na ako. At sinabi nya sa akin na basahin ko ito pag nag-eighteen na ko, pero nito ko lang nakita yung box eh." "Si Audrey, n-nastroke?" "Yeah... sana mabasa mo, di ko kasi maintindihan eh." Nang basahin ni Bea ito, hindi nya din maintindihan ang sulat. Magulo ang pagkakacursive nito, pero sinubukan nya pa rin intindihin. She tried to ma

Malungkot man ang dalawa. Pinilit pa rin nilang maging masaya, ayaw nilang maging malungkot ang natitira nilang oras. Habang pauwi na sila, nagkwentuhan lang ang dalawa para mawala sa isip nila na limitado na ang oras ng pagsasama nila. Kinuwento lang ni Dawn ang buhay nya noong bata pa lang sya kasama si Audrey, hanggang sa kaniyang paglaki at kung papaano sya nakapag-time travel. Sa panahon kasi ni Dawn, maraming imbensyong di inakalang ma-iimbento talaga pagdating ng panahon. Isa na doon ang time travelling watch na ginamit ni Dawn upang makapunta sa panahon na 'to. Na-amaze lang si Bea sa kaniyang mga kwento at parang na-e-excite na lang sa future. "So... hanggang kelan ka na lang dito?" Tanong ni Bea. "Hmm, i only have 1 week. Yun na ang pinaka-max na araw na mabibigay sa'kin eh." "So you still have one day with me?" Nalungkot si Bea. Niyakap ito kaagad